ای مردم شریف عرب الاحواز،

ای مبارزانی که عزمتان هرگز متزلزل نشده، ای آزادگانی که هرگز در برابر استبداد سر خم نکرده‌اید،

ماه اشغال بازمی‌گردد... اما این بار، سایه‌ها در حال محو شدن هستند و سپیده دم از جایی که مستبد کمترین انتظار را دارد، به آرامی در حال طلوع است.

همه دردها ارزش سوگواری ندارند. برخی دردها بر ما تحمیل می‌شوند تا ثابت کنیم زنده‌ایم، که روح ما از زنجیرهایشان بزرگتر است. این ماه زمانی برای غم و اندوه نیست، بلکه میدانی برای اثبات است.

آیا ما همچنان زندانی گذشته خواهیم ماند و در دردهایمان غرق خواهیم بود، یا معماران آینده خواهیم شد و فصل‌های جدید آن را با دستان خود خواهیم نوشت؟

بگذارید بیستم آوریل به نقطه عطفی در روایت اسارت تبدیل شود، سکوی پرتابی برای بازپس‌گیری هویتمان از طریق آگاهی و سازماندهی.

زمین و ارض واقع سخن می‌گویند... آیا گوش شنوایی هست؟

ای ملت الاحواز،

از عیلام در شمال، تا دامنه‌های کوه‌های زاگرس، تا سوس، أحواز و حمیدیه، تا حویزه، فلاحیه، محمره و عبادان، و حتی تا آب‌های باب‌السلام (هرمز)، در پهنه‌ای جغرافیایی گسترده شده است که به اندازه‌ی نیاز به شناخت، به تعریف نیاز ندارد.

اینها فقط نام نیستند، بلکه نقشه‌ و هویت مردمی هستند که علیرغم تمام آنچه بر آنها تحمیل شده، ناپدید نشده‌اند. این همان احوازی است که مردمش می‌شناسند، جهانیان از آن بی‌خبرند و این باید امروز به یک واقعیت انکارناپذیر تبدیل شود.

از ساحل الأحواز که در امتداد خلیج عربی امتداد یافته، جایی که امواج به خاطره می‌پیوندند، تا اعماق سوس و میدان‌های نفتی، با عبور از پل‌های محمره و بنادر آن که شاهد تجارت قرن گذشته بوده‌اند، تا رسیدن به نخل‌های فلاحیه که با وجود تمام خشکسالی ها استوار مانده‌اند... سرزمینی وجود دارد که ناپدید نشده، هویتی که رنگ نباخته و حقی که با گذشت زمان از اعتبار نیفتاده است.

ما نیازی به تعریف و تمجید کسی نداریم. ما باید نشان دهیم که چه کسی هستیم: مردمی با ریشه‌های عمیق در تمدن، آرمانی مبتنی بر قوانین بین‌المللی و اراده‌ای تسلیم‌ناپذیر.

ما از هیچ‌کس طلب هویت نداریم. ما خواهان به رسمیت شناختن واقعیت‌های موجود هستیم،

ما حق و حقوق مان را می‌خواهیم، ​​نه صدقه؛ ما میهنی عاری از قیمومیت می‌خواهیم.

نه به سکوت، به چاپلوسی، به سرسپردگی.

از امروز دیگر نه سکوت. نه چاپلوسی. نه سرسپردگی. امروز، قدرت در این نیست که چه کسی بلندتر فریاد می‌زند، بلکه در این است که چه کسی راه خود را می‌داند و پشتکار دارد. سر و صداها محو می‌شوند، اما اراده‌ی سازمان‌یافته زلزله ایجاد می‌کند.

به کسانی که هنوز منتظرند بگویید: زمان انتظار به پایان رسیده است. به کسانی که هنوز مردد هستند بگویید: تاریخ عقب‌ماندگان را نمی‌بخشد. به کسانی که هنوز می‌ترسند بگویید: ترس راه آزادگان نیست.

اجداد ما بذر پایداری، مقاومت و انقلاب علیه اشغالگری را کاشتند و جان خود را در قربانگاه آزادی تقدیم کردند. اکنون زمان آن فرا رسیده است، زمان برداشت، زمان برداشت ثمره آنچه با خون و اراده خود کاشتند.

ریسان الساری، آن قهرمان احوازی که قبل از اعدام طناب دار را بوسید، بياد داريد؟

از او پرسیدند: چه می‌خواهی بگویی؟ او با نگاهی عاری از ترس از مرگ، به آنها نگریست و سخنی گفت که تاریخ آن را تکرارها کرده است. سپس رو به طناب دار کرد و آن را بوسید، در حالی که می‌دانست جانش را خواهد گرفت. چون می‌دانست که چوبه دار پایان نیست، بلکه آغاز دورانی جدید است و بوسه‌ای از وفاداری به سرزمینی که هرگز به‌ او خیانت نکرده بود.

اگر اجداد ما جان خود را فدا کردند و چوبه دار را برای أحواز در آغوش گرفتند، ما چه چیزی تقدیم کرده‌ایم؟ چگونه می‌توانیم امروز مردد باشیم؟ چگونه می‌توانیم بترسیم؟ چگونه می‌توانیم صبر کنیم؟

با دستی بر ماشه... با قلبی در میدان... با هدفی جاودانه. یا سپیده دم یا آتش. یا جاودانه شدن بر فراز دیوارهای أحواز، یا مدفون شدن زیر آوار شرم.

این ماه را متفاوت کنید: حضوری گسترده و سازمان‌یافته، پیامی روشن و منسجم، و موضعی استوار و تزلزل‌ناپذیر.

از عیلام تا عبادان، از زاگرس تا باب‌السلام، از ساحل أحواز تا دورترین نقاط دلتا که شاخه‌های کارون آن را آبیاری می‌کنند، باید روشن شود که این سرزمین مردم خود را دارد، که این ملت از حقوق خود دست نکشیده است، و این آرمان دیگر نمی‌تواند نادیده گرفته شود.

حرفی که نباید دو بار گفته شود

در قدیم گفته می‌شد: زمین متعلق به کسانی است که آن را کشت می‌کنند، نه کسانی که آن را اشغال می‌کنند.

همچنین گفته می‌شد: مردم تنها زمانی مورد ظلم قرار می‌گیرند که وجدان خاموش شود.

اما امروز، ما مردم أحواز، می‌گوییم: دیگر نیازی به سنگ‌ها برای فریاد زدن نیست، زیرا ما اینجا هستیم، حاضر تر از همیشه و ما کسانی هستیم که، فصل آخر را خواهیم نوشت.

این لحظه، لحظه‌ی وحی است، نه لحظه‌ی انتظار. لحظه‌ی وحدت است، نه لحظه‌ی تفرقه. این لحظه‌ی روشنیِ انکارناپذیر است.

پایانی بی‌مانند.

سپیده‌ دم دور نیست. آزادی توهم نیست. أحواز خاطره نیست... أحواز فردایی است که امروز با دستان خود می‌کاریم.

برخیزید.. میدان‌ها را پر کنید.. سپیده دم احواز نزدیک است، پیروزی از آن اراده ست، رهایی نتیجه‌ای اجتناب‌ناپذیر است، و آزادی از نبض رگ هم نزدیک‌تر است.

حمید شایع الأحوازی

۷ آوریل ۲۰۲۶

مترجم: جمال الأحوازی